Gelukkige minuten
klik om een oordeel te geven!
Voor mijn generatie is een liefdesrelatie die een leven lang duurt een zeldzaamheid. We hebben achtereenvolgens (heel soms gelijktijdig) meerdere relaties die weken, maanden of tientallen jaren standhouden. Als we halverwege onze levensweg terugkijken op degenen met wie we een tijdje zijn opgetrokken, zien we een verontrustende pluriformiteit. Een heteroseksuele man ziet dan vrouwen die in uiterlijk en karakter zo verschillend zijn, dat je op grond van de verzameling niets zou kunnen zeggen over smaak of persoonlijkheid van de verzamelaar. Kennelijk vindt de verbeeldingskracht die we verliefdheid noemen zeer uiteenlopende aanknopingspunten. De vraag of hij/zij de ware is, zou je dus als overdreven romantisch kunnen beschouwen.
Tegelijkertijd is er een andere waarheid. Twee mensen zien elkaar voor het eerst en voelen zich zo onweerstaanbaar aangetrokken dat naar hun idee de voorzienigheid (of het noodlot) in het spel is. Ze weten dat deze man niet zoals alle mannen is, deze vrouw niet zoals alle vrouwen. Dan blijkt de inwisselbaarheid van partners grote onzin, iets wat mensen zichzelf wijs maken om hun eigen middelmatige liefdesleven te verzachten. In een beroemde passage van Plato’s Symposium geeft Aristophanes een mythologische verklaring voor dit gevoel de ware te hebben gevonden: lang geleden waren we bolvormige wezens met twee gezichten, vier armen en vier benen. Zeus hakte ons in tweeën, en sindsdien zijn we op zoek naar onze wederhelft, waarmee we opnieuw in volmaakte eenheid willen versmelten.
In de roman De beloofde vrouw van Jean Rouaud vindt zo’n ontmoeting tussen twee voorbestemde geliefden plaats. Mariana, kunstenares, doet aangifte van een inbraak in haar kasteeltje. Op dat moment komt een man in een duikerspak het politiekantoor binnen: kernfysicus Daniel, wiens auto is gestolen toen hij aan het duiken was. In die auto bevond zich alles wat hij nog bezat, want kort daarvoor heeft zijn vrouw hem verlaten met medeneming van de gehele inboedel van hun Parijse appartement. Er resteert zelfs geen hangertje in de kast. Wat voelt Daniel nu hij volstrekt niets meer bezit? Vooral opluchting. En dan ziet hij Mariana. Het is liefde op het eerste gezicht en het loopt nog goed af ook.
Rouaud geldt als een groot Frans schrijver. Inderdaad bevat De beloofde vrouw prachtige fragmenten, die hij heeft verstopt tussen gekunstelde, vermoeiende uitweidingen. Misschien zijn manier om - onbewust - uit te drukken dat we altijd alert moeten blijven op die zeldzame, beslissende ontmoeting.
De beloofde vrouw
Plato, liefde op het eerste gezicht, Jean RouaudDoor Marco Kamphuis - 12-07-2011 - 1 reactie
klik om een oordeel te geven!
Voor mijn generatie is een liefdesrelatie die een leven lang duurt een zeldzaamheid. We hebben achtereenvolgens (heel soms gelijktijdig) meerdere relaties die weken, maanden of tientallen jaren standhouden. Als we halverwege onze levensweg terugkijken op degenen met wie we een tijdje zijn opgetrokken, zien we een verontrustende pluriformiteit. Een heteroseksuele man ziet dan vrouwen die in uiterlijk en karakter zo verschillend zijn, dat je op grond van de verzameling niets zou kunnen zeggen over smaak of persoonlijkheid van de verzamelaar. Kennelijk vindt de verbeeldingskracht die we verliefdheid noemen zeer uiteenlopende aanknopingspunten. De vraag of hij/zij de ware is, zou je dus als overdreven romantisch kunnen beschouwen.
Tegelijkertijd is er een andere waarheid. Twee mensen zien elkaar voor het eerst en voelen zich zo onweerstaanbaar aangetrokken dat naar hun idee de voorzienigheid (of het noodlot) in het spel is. Ze weten dat deze man niet zoals alle mannen is, deze vrouw niet zoals alle vrouwen. Dan blijkt de inwisselbaarheid van partners grote onzin, iets wat mensen zichzelf wijs maken om hun eigen middelmatige liefdesleven te verzachten. In een beroemde passage van Plato’s Symposium geeft Aristophanes een mythologische verklaring voor dit gevoel de ware te hebben gevonden: lang geleden waren we bolvormige wezens met twee gezichten, vier armen en vier benen. Zeus hakte ons in tweeën, en sindsdien zijn we op zoek naar onze wederhelft, waarmee we opnieuw in volmaakte eenheid willen versmelten.
In de roman De beloofde vrouw van Jean Rouaud vindt zo’n ontmoeting tussen twee voorbestemde geliefden plaats. Mariana, kunstenares, doet aangifte van een inbraak in haar kasteeltje. Op dat moment komt een man in een duikerspak het politiekantoor binnen: kernfysicus Daniel, wiens auto is gestolen toen hij aan het duiken was. In die auto bevond zich alles wat hij nog bezat, want kort daarvoor heeft zijn vrouw hem verlaten met medeneming van de gehele inboedel van hun Parijse appartement. Er resteert zelfs geen hangertje in de kast. Wat voelt Daniel nu hij volstrekt niets meer bezit? Vooral opluchting. En dan ziet hij Mariana. Het is liefde op het eerste gezicht en het loopt nog goed af ook.
Rouaud geldt als een groot Frans schrijver. Inderdaad bevat De beloofde vrouw prachtige fragmenten, die hij heeft verstopt tussen gekunstelde, vermoeiende uitweidingen. Misschien zijn manier om - onbewust - uit te drukken dat we altijd alert moeten blijven op die zeldzame, beslissende ontmoeting.
Jean Rouaud, De beloofde vrouw. Vertaald door Marianne Kaas. Van Oorschot, 349 blz., euro 19,90
1 Reactie op De beloofde vrouw
Paul
op 31-12-2011 om 14:51
Reageren
Inloggen
Wachwoord vergeten
|
|
|
 |
Marco Kamphuis | |
| Woonplaats: | Utrecht | |
| Beroep: | Schrijver | |
| Blogs: | 8 | |
Vorige posts
De grootste zonde
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen, en nu heb ik al weer een prachtig boek in handen: Alle gedichten van Jorge Luis Borges, een titel die hoge ogen gooide op de eindejaarslijstjes van literatuurcritici. Poëzie vertalen is een lastige,...Een en al spanning
In Leer ons stil te zitten van Tim Parks kwam ik de volgende passage tegen: ‘Als ik een schilderij of een film bekeek, probeerde ik meteen het mooie en lelijke ervan in woorden uit te drukken. Mijn geest dreunde meteen een recensie, of een...De zwangere man
Omstreeks 1300 vermeldt Marco Polo in het beroemde verslag van zijn reis naar China een eigenaardigheid van de bewoners van de provincie Jinxi: wanneer een vrouw er een kind heeft gebaard, is het haar man die veertig dagen in bed blijft liggen. Sindsdien...Seks, geen liefde
Vlak voor zijn vijftigste jaar, schrijvend aan Anna Karenina, raakte Lev Tolstoj in een diepe geestelijke crisis. Hij zocht steun in het christelijk geloof, waar hij een persoonlijke, anarchistische invulling aan gaf. De wereldberoemde auteur verwierp...Ontroering
Het gezwam op Radio 4 heeft als voordeel dat ik naast WDR 3 ook Klara ontdekt heb. Op laatstgenoemde zender hoorde ik afgelopen week iets wat ik wel kende, maar niet meteen kon thuisbrengen. Toen tot me doordrong dat het Mahlers lied ‘Ich bin der...» Bekijk alle posts van Marco Kamphuis (8)
Laatste reacties
Gelukkige minutenDe beloofde vrouw
5 maanden geleden door Paul
Gelukkige minuten
Een en al spanning
9 maanden geleden door VC
Gelukkige minuten
Ontroering
14 maanden geleden door Hendrik
Gelukkige minuten
Kunst kopen
15 maanden geleden door CV