
klik om een oordeel te geven!
Vlak voor zijn vijftigste jaar, schrijvend aan
Anna Karenina, raakte Lev Tolstoj in een diepe geestelijke crisis. Hij zocht steun in het christelijk geloof, waar hij een persoonlijke, anarchistische invulling aan gaf. De wereldberoemde auteur verwierp het gezag van staat en kerk, werd vegetariër, stopte met roken en deed afstand van zijn bezittingen, inclusief zijn auteursrecht. Tegengewerkt door de censuur begon hij moralistische geschriften te publiceren. Afzien van tabak was dan met enige moeite gelukt, maar de christelijke deugd van kuisheid stelde de warmbloedige Tolstoj voor grotere problemen. Zijn worsteling met seksualiteit kreeg literair vorm in
De Kreutzersonate, niet het hoogtepunt van zijn oeuvre, maar naar algemene maatstaven toch nog altijd een onbetwistbaar meesterwerk, en een waarvan het radicale nihilisme blijft intrigeren. Tijdens een treinreis biecht een van de passagiers op in welke omstandigheden hij zijn vrouw heeft vermoord (hij is vrijgesproken). Het huwelijk is volgens hem een schijnvertoning. Liefde tussen man en vrouw duurt hooguit een paar dagen. Seks is de echte drijfveer. Geestverwantschap laat een man volkomen koud, hij kijkt alleen naar de boezem van een vrouw. En iedere vrouw weet dat, en ontleent daaraan haar enige - maar aanzienlijke - macht over de man: ‘Vandáár die gemene nauwsluitende jumpertjes van dunne wol [...]’ Een vrouw wordt liever op een leugen betrapt, dan dat ze zich onopgemaakt en in lelijke kleren vertoont. Tussen een dame in de society en een hoer in een bordeel is geen wezenlijk verschil.
De enige uitweg uit deze mensonterende toestand is seksuele onthouding. Als iedereen die zelfbeheersing kon opbrengen, zou de mensheid natuurlijk uitsterven - maar dat geeft niet, want het evangelische heil van de mensheid zou bereikt zijn! De vuiligheid overwonnen, broederschap alom.
Kan een mens echt zonder seks? Natuurlijk wel. De doktoren hebben ons wijsgemaakt dat we niet zonder kunnen. ‘Praat een mens in dat hij niet kan leven zonder brandewijn, tabak, opium - dan zal hij er ook werkelijk niet buiten kunnen.’ Hier is een verzonnen personage aan het woord, maar Tolstoj predikte ook in zijn opvoedkundige geschriften onthouding. Hij hield er een indrukwekkende ethiek op na, zeker voor een man wiens vrouw doorlopend zwanger was (dertien kinderen, drie miskramen).
Er zijn literaire redenen te bedenken waarom De Kreutzersonate in doodslag moet eindigen, maar je zou ook kunnen zeggen dat Tolstoj - niet de moralist, maar de intuïtieve kunstenaar - begreep dat een bovenmenselijke moraal tot haat en zelfhaat leidt. En daarvan bevat De Kreutzersonate meer dan genoeg.
Hoe zijn vrouw het vond dat haar echtgenoot overdag het huwelijk belachelijk maakte en haar ‘s nachts besloop? Ze sloeg terug... met een roman. Een zuivere liefde van Sofja Tolstaja is nu in het Nederlands vertaald.